مادر بزرگ

بعد از فوت پدربزرگ در خانه کوچک اما پرخاطره او سالهای سال تنها زندگی کرد.

این اواخر در شهر دیگری بستری بود و همان جا در غربت به خاکش سپردند.

مادر می گفت : "آخر سالی رفته بودم سر مزار مادر بزرگ، دیدم شسته و پاکیزه است؛ متعجب شدم و کنجکاو که کار کیست ... بعدا شنیدم که صاحب قبر کناری به خواب بازماندگانش آمده و گفته که نمی دانید همسایه ام چه خانم خوب و مومنی است، برایش احسان کنید."

با خودم فکر می کنم که در تمام این سالها با خود خدا همنشین بوده است.