صفحه کلید

با آنکهخسته بودم خوابم نمی برد. فکر امانم نمی داد. مادر رختخواب ما را روی پشت بام انداخته بود و جیرجیرک ها یک بند برایمان لالایی می خواندند. چشمهای پدر هم هنوز باز بود و به آسمان نگاه می کرد. شاید او هم به پیرمرد فکر میکرد که جایش توی دعای کمیل خیلی خالی بود. چهار روزی می شد که کسی از حاجی نُقلی خبر نداشت.حاجی نقلی اسمی بود که بچه ها رویش گذاشته بودند؛ نه بخاطر قد و قامت کوتاهش، بس که توی مشت آنها نقل بیدمشک و آجیل ریخته بود. با همین کارها خیلی از ماها را بابست مسجد کرده بود. دو سه سال قبل تر که حوصله سرو کله زدن با ما را داشت، قرآن درسمان می داد. معلم بازن...

شب به شب قرص دل من رو به نقصان می نهدتا تو ماه چهره را در پرده پنهان کرده ای ...